***

Gdy rano się obudził, była już godzina dziewiąta. Wstał, przeczesał włosy ręką i poszedł do kuchni, gdzie starsza pani już szykowała śniadanie. Pomógł jej, zjadł i pozmywał wszystko.
- Marku, czy mógłbyś pójść do sklepu i kupić pół bochenka chleba, trochę sera i jakieś jarzyny? – Zapytała go gdy wycierał ręce.
- Ależ oczywiście, tylko musi mi pani powiedzieć, gdzie znajdę najbliższy sklep.
Staruszka szybko wytłumaczyła mu gdzie jest spożywczy i po chwili chłopak już szedł wolno w jego stronę z materiałową torbą w ręcę. Sklep był niewielki, jednak samoobsługowy. Chłopak wziął szybko to, o co poprosiła go starsza pani i jeszcze dla siebie najtańszą czekoladę oraz wodę mineralną, też najtańszą. Wrócił do mieszkania pani Haliny i dał je zakupy.
- Tutaj są rzeczy, o które pani prosiła.
- Ile zapłaciłeś?
- Nie ważne, niech to będzie zapłata za mój pobyt tutaj, a teraz już będę szedł, bo moja dziewczyna już chyba wróciła. Dziękuję za gościnę. Do widzenia.
- Oj nie ma za co, to była dla mnie przyjemność pomóc komuś i poznać kogoś nowego. Do zobaczenia.
Marek wziął swój plecak i wyszedł. Na dworze było rześko. Chłopak wziął głęboki oddech i ruszył przed siebie. Po chwili był już na jakiejś bardziej uczęszczanej ulicy i zapytał się pierwszego lepszego przechodnia gdzie jest PKP. Po wysłuchaniu dość długiego wykładu jakiegoś pięćdziesięciolatka wiedział już, w którą stronę musi iść.

***

Jak się po godzinie okazało, był na drugim końcu miasta i zanim doszedł do PKP była już jedenasta z hakiem. Podszedł do okienka i zapytał:
- Dzień dobry, o której odjeżdża pociąg do Pszczyny?
- Dobry… – Odburknęła kasjerka, kobieta mocno po sześćdziesiątce. – Odjeżdża za kilka minut. Bilet kosztuje dziesięc złotych.
- To poproszę. – Powiedział z lekką niechęcią i podał kobiecie banknot dziesięciozłotowy.
Peron był dość zadbany, przynajmniej w porównaniu do tego wcześniejszego. Po chwili podjechał pociąg, który jednak niewiele różnił się wyglądem od tego, którym chłopak poróżował poprzednio. Szybko zajął miejsce i zaczął notować w dzienniku.

_____________

Godzina wysłania posta: ~2.10 (w nocy ofc xD), jest to też godzina ukończenia pisania.

Wiem,  pożegnanie ze staruszką jest beznadziejne,  ale ja jestem tak  beznadziejny,  że nie mam pomysłu jak to inaczej napisać.  Jeśli ktoś takowy pomysł ma, MUSI napisać na gg: 8656771, na ten sam numer zgłaszamy błędy, krytyki, oceny, oczewiwania etc.

***

Wysiadł na stacji w Wadowicach, był już daleko od swojego domu w Krakowie, ale to jeszcze nie był cel jego podróży. Teraz musiał znaleźć jakieś lokum, bezpieczne miejsce w którym mógłby się wyspać, ale jest coś co ma jeszcze większy priorytet w tym momencie. Obiad. Nie ma ochoty na następnego hamburgera z frytkami.
Wyszedł z dworca i poszedł szukać baru mlecznego lub knajpy z normalnym jedzeniem. Szedł chonikiem i rozglądał się, obserwował samochoy, ludzi. Wszyscy mijali go obojętnie, bo co jest dziwnego w piętnastolatku w wytartych dżinsach z plecakiem na ramieniu? Minął kościół, wszyscy, którzy przeszli obok zrobili znak krzyża, wszyscy oprócz niego. Nie wierzył w kościół, w boga raczej też nie, chociaż z tym bywało różnie. Wreszcie nie wytrzymał i spytał byle jakiego faceta na ulicy gdzie jest najbliższy tani i dobry bar mleczny.
- Pójdziesz prosto i w następną w… -Na chwile się zamyślił. – prawo. Potem przejdziesz dwieście metrów. Po prawej stronie będzie sklep z sukniami ślubnymi, skręcisz tam w prawo, w taką małą uliczkę. – Przerwał, a zmarszczki na jego czole pogłębiły się jeszcze bardziej. – Po lewej stronie będzie „Kefirek”, najlepszy bar mleczny w okolicy.
Marek podziękował mu i poszedł zgodnie z jego wskazówkami. Gdy zobaczył sklep z sukniami ślubnymi i skręcił w prawo stanął jak wryty. Uliczka była tak brzydka i zaniedbana, że aż od niej odpychało.
- Nie wydaje mi się żeby w takim miejscu był dobry bar mleczny, ale nie mam wyboru, musze sprawdzić. – Mruknął do siebie i odgarnął kosmyk włosów.
Ruszył przed siebie i rzeczywiście po lewej stronie był „Kefirek”. Przeszedł przez ulicę i wszedł do środka. Pusto. Już miał wyjść gdy zza lady wyłonił się facet w średnim wieku, lekko wyłysiały z okularami na nosie.
- Dzień dobry. Chciałeś coś czy tylko wszedłeś się ogrzać? – Zapytał dziwnie poruszając nosem.
- Eee… Chciałbym coś do jedzenia.
- Dzisiaj mamy dobre pierogi z kapustą. – Przerwał by zaczerpnąć tchu i mówił dalej. – A jeśli to ci nie odpowiada to mamy jeszcze bigos szefa kuchni, oprócz tego jajecznica, placki ziemniaczane, pierogi ruskie…
- To bigos poproszę. – Przerwał mu chłopak. – Z chlebem jeśli można i do tego wodę do picia.
Marek usiadł przy najbliższym stoliku i zaczął myśleć co dalej. „Teraz kiedy już jestem tak daleko chyba nie muszę się przejmować matką, ale ojciec… Z nim będę mieć problem nawet do końca świata, on albo znajdzie mnie żywego, albo będzie chciał zobaczyć zwłoki. Nigdy tego nie mówił, ale wiem, że tak łatwo nie da za wygraną…”
- Pański bigos, czternaście złotych się należy.
Chłopak wyjął pieniądze, odliczył daną sumę i dorzucił pięćdziesiąt groszy napiwku, niewiele, ale zawsze coś.
Podejrzliwie spróbował bigosu i aż się zakrztusił. Jedzenie było tak dobre, że pochłonął cały talerz w ciągu kilku minut. Wypił szklankę wody, odniósł talerz do okienka i poszedł znowu do baru.
- Przepraszam… – Brak odpowiedzi. – Proszę pana… – Coś spadło i z drzwi wyszedł barman. – Bo widzi pan… – Chłopak błądził oczyma po szklankach, kuflach, kieliszkach, ogółem po wszystkim, co było na widoku prócz starszego mężczyzny. – przyjechałem do dziewczyny… ale jak się okazało nie ma jej w mieście i potrzebuję gdzieś przeczekać noc… – „Kłamstwo idealne” pomyślał.
- U mnie nie ma miejsca, ale u mojej matki pewno mógłbyś przenocować… – Chwile się zamyślił. – Nie mogę cię tam zaprowadzić, ale narysuje ci drogę.
Po czym sięgnął pod ladę, wyciągnął kartkę oraz długopis i po kilku minutach Marek stał przed barem z planem w ręce.
Droga była dość prosta, ale na dworze zaczynało się już ściemniać. Szedł spokojnie w już był dość blisko, gdy usłyszał syreny policyjne. Serce podskoczyło mu do gardła. Obejrzał się za siebie i zobaczył to, czego bał się najbardziej. Dwóch mundurowych wysiadło z radiowozu i zaczęło biec w jego stronę. I nie był to przypadek, Marek dobrze o tym wiedział. Rzucił się biegiem prze siebie narzucając plecak na oba ramiona, chowając plan do tylniej kieszeni spodni, ściągając gumkę z ręki i wiążąc włosy. Biegł przed siebie i dobrze słyszał krzyki policjantów za nim. Skręcił kilka razy i całkowicie stracił orientację w terenie. Biegł bardzo szybko i zaczynało mu brakować powietrza, ale ciągle miał policjantów na ogonie. Gdy skręcił po raz kolejny i przebiegł kilka metrów zorientował się co jest nie tak.
Był w ślepej uliczce.

_____________

Po godzinie posta, widać, że przepisywałem to w nocy, więc błędów jest cała masa i wszystkie je zgłaszać na gg: 8656771, nawet kiedy jestem nie dostępny. Nie pisać w komentarzach, bo ja tego nie czytam.

***

- Wszystko jest gotowe – Powiedział sam do siebie i uśmiechnął się. Zawsze marzył o tym by uciec i teraz jego marzenie się spełniało.
Powoli doszedł do bramy, wszedł przez furtkę, ale zamiast do drzwi frontowych skierował swoje kroki do okna od piwnicy. Na razie wszystko szło po jego planie, okno było otwarte. Wśliznął się do środka. Ciemność. Wyciągnął z kieszeni zapalniczkę i spróbował zapalić. Nic.
- Cholera, nie teraz…
Spróbował jeszcze raz. Nic. Potrząsną zapalniczką i nacisnął jeszcze raz, mocniej. Mały płomyk pojawił się na zapalniczce. Chłopak szybko odnalazł wcześniej przygotowany plecak. Sprawdził czy wszystko jest. Już miał wychodzić przez okno, gdy nagle przypomniał sobie o tym, że w zapalniczce nie ma już gazu. Po cichu wyszedł na górę i wszedł do kuchni. Nikogo nie ma.
- Teraz tylko znaleźć zapałki i w nogi… – Szepnął.
Szybko przeszukał szuflady i szafki. Nic. Sprawdził na lodówce i z dziwnym przeczuciem też w środku. Pusto. Już miał wyjść z kuchni, gdy usłyszał klucz przekręcany w zamku. Serce przyspieszało mu coraz bardziej. Zaklął cicho i już miał się rzucić biegiem, gdy zobaczył pudełko zapałek na ziemi obok kosza na śmieci. Chwycił je i nie zastanawiając się czy pudełko jest pełne, pobiegł do piwnicy, wziął plecak i wyrzuciwszy go przez okno i dał nura za nim. Zobaczył Opla Astrę ojca na podjeździe. Już miał ruszyć do bramy, gdy zobaczył drugi samochód wjeżdżający na posesje. Matka. Ta droga ucieczki odpada. Zarzucił plecak na ramię i pobiegł dookoła domu do ogrodu. Śnieg przeszkadzał mu w szybkim biegu, ale nie mógł dać się zauważyć. Nagle zorientował się, że ojciec może go zobaczyć przez okno. Szybko wskoczył za żywopłot i odetchnął głęboko. Nie przeszkadzało mu to, że siedział na śniegu, adrenalina rozgrzewała go i nie czuł zimna. Powoli wciągnął i wypuścił powietrze z płuc. Uspokoił się. „Teraz muszę szybko wymyślić, co dalej” pomyślał. Na czworaka przeczołgał się do płotu. Spojrzał czy nikt nie stoi przy oknie. Pusto. Chłopak ocenił swoje szanse w „starciu” z dwu i półmetrowym płotem i drutem kolczastym na szczycie. Wybrał drogę dołem. Zaczął szukać jakiejś dziury, czegokolwiek, co mogłoby mu pomóc w ucieczce. Znalazł. Obok słupka kawałek siatki nie trzymał się dobrze. Marek chwycił siatkę i pociągnął, najpierw lekko, potem trochę mocniej, aż dziura była wystarczająco duża. Przeczołgał się i już był po drugiej stronie. Wstał i zaczął biec, byle daleko od domu, a właściwie byłego domu. Był wolny. Zatrzymał się. Był już cztery ulice od byłego miejsca zamieszkania. Teraz jego celem był PKS, już wolniej ruszył w jego stronę. Uśmiechnął się.

***

Teraz był już w innym mieście, około dziesięciu kilometrów dalej, to nie daleko, bo jak widać tutaj też zaczęli go już szukać. Wyszedł zza rogu i przystanął, teraz musi szukać dworca PKP, nie może przemieszczać się już autobusem, to zbyt wolne i drogie. Odetchnął zimnym marcowym powietrzem.
- Witaj nowe życie. – Szepnął i uśmiechnął się.
Ruszył przed siebie.

_____________

Wiadomo: wszystkie komentarze, oceny, krytyki na gg: 8656771